یک رویکرد فلسفی در سفال سازی وجود دارد به نامِ کینتسوگی. مرمت و احیای ظروف شکسته به شرطی که جای شکستگی مشخص باشد اما زیبایی ترمیم هم به چشم بخورد. در بطن قضیه به زیبایی های عمیق تری می رسیم. هر چیزی زیباتر است که طی رنج کشیدن مستحکم تر شده باشد.
روان شناس ها هم سفال ساز هایِ روح و روان هستند. همان جایی که یاد می‌دهند، عیب ها، شکستگی ها و ضعف هایمان را بپذیریم اما از نو جوانه بزنیم.
در جامعه ای که کمال در بی نقصی تعریف می‌شود قطعا این روش از جذابیت ها می کاهد. اما یادمان باشد بیشتر انسان هایی که می شناسیم و به معنایِ واقعی کلمه زیبا تعریف می‌شود از درد و رنج های زیادی عبور کردند.
روز آدم هایی که روانِ ما را التیام می دهند شاد و خجسته باد.